Najlepszym potwierdzeniem istnienia jakiegoś fenomenu jest konsekwentna i wielokrotnie powtarzana obserwacja. Jedynie dzięki dokładnej i wszechstronnej analizie przeprowadzonych przeze mnie eksperymentów doszedłem do wniosku, który jednoznacznie potwierdza istnienie Drugiego Ciała. Sądzę, że każdy z nas ma Drugie Ciało. Nie uważam siebie za unikat w tym względzie.
Jeżeli istnieje, to jakie ono właściwie jest? Jakie są jego charakterystyczne cechy? Przeprowadziłem na ten temat mnóstwo testów, a oto wybrane notatki dotyczące tego właśnie zjawiska.
11 czerwca 1958 r. - popołudnie.
Znowu otworzyłem oczy i wszystko wyglądało normalnie, poza wibracjami i łaskotaniem gdzieś w mojej głowie. Zamknąłem oczy, a ich siła wzrosła. Postanowiłem spróbować unieść się i zrobiłem to. Przez chwilę dryfowałem w centralnej części pokoju, po czym bardzo łagodnie- spłynąłem w dół, Zupełnie jak opadające piórko. Kiedy dotknąłem podłogi, moje barki i głowa wydawały się spoczywać na dywanie, podczas gdy biodra i nogi zawieszone były w powietrzu. Zupełnie, jakby głowa ważyła więcej niż reszta ciała. Wciąż jednak podlegałem łagodnemu przyciąganiu ziemskiemu. Wciąż miałem wagę - co prawda znacznie mniejszą, ale miałem.
15 lipca 1958 r. - popołudnie.
Ponownie leżałem na kanapie, czując bardzo delikatne wibracje. Otworzyłem oczy i rozejrzałem się. Wszystko wyglądało normalnie, ale wibracje były w dalszym ciągu obecne. Leżąc na plecach poruszyłem założonymi na piersiach rękami, a potem ciągnąłem je w górę. Czułem, że są wyprostowane, więc zdziwiłem się (przestałem już używać słowa "zaskoczony") widząc moje ręce w dalszym ciągu założone na klatce piersiowej.
Spojrzałem do góry, gdzie powinny być ręce i ujrzałem migoczący zarys moich ramion i dłoni dokładnie w takiej pozycji, w jakiej je czułem! Jeszcze raz spojrzałem na ręce na piersiach, po czym na ich zarys w górze. Widziałem przez nie półki z książkami. Jasny i migoczący zarys moich rąk poruszał się, a ja ten ruch odbierałem. Świetliste palce powtarzały z kolei mój ruch i znów czułem jak się poruszają. Złożyłem migoczące dłonie i poczułem, kiedy się zetknęły. Odbierałem je jak normalne dłonie.
Leżałem tak prawie dziesięć minut porównując dziwne wrażenia i starając się określić różnice. Widziałem ręce złożone na. piersiach. Lecz równocześnie widziałem świetlisty zarys tych samych rąk i dłoni, które poruszały się wyciągnięte w górze. Spróbowałem poruszyć ramionami, ale bez powodzenia. Kiedy spróbowałem poruszyć tymi drugimi, "działały" doskonale. Od moich rąk fizycznych nie płynęły żadne bodźce czuciowe. Kiedy klasnąłem w drugie dłonie, poczułem ich dotyk zupełnie wyraźnie. Potarłem nimi przedramiona i odkryłem, że były całkowicie naturalne, twarde w dotyku. Wysunąłem dłonie w stronę półki, ale nie wyczułem jej dotykiem! Przeniknęły przez nią na wylot.
Wibracje zaczęły zanikać, więc szybko cofnąłem migotliwy zarys dłoni i ramion na piersi. Miałem wrażenie, jakbym wsunął je w długie rękawice i ponownie mogłem poruszać fizycznymi rękami. Nie chciałem dać się przyłapać poza ciałem, kiedy wibracje znikną zupełnie - nawet gdyby na zewnątrz znajdowały się tylko ręce. Nie wiem co mogłoby się wtedy stać. Może nic, a może coś o czym nie chciałbym się przekonać.
5 maja 1960 r. - noc.
Kilka razy, kiedy opuszczałem moje fizyczne ciało czułem kogoś, a raczej jego ciało ciepłe i żywe, przyciśnięte do moich pleców. Po doświadczeniach z "myślącymi formami" stałem się oczywiście bardzo ostrożny.
Za każdym razem, kiedy czułem tę "istotę" na plecach, szybko wracałem do ciała fizycznego. Byłem pewien, że jest to coś więcej, niż "myślące dzieci" - może jakaś istota zboczona seksualnie, chociaż w dotyku nie wyczuwałem żadnych erotycznych treści. Byłem jednak ostrożny i z całą pewnością wystraszony. Wrażenie to potwierdziło się kiedy wyczułem, że opierająca się o mój niefizyczny kark twarz miała zarost! Całkiem solidny, jak u mężczyzny, który nie golił się co najmniej od kilku dni. Słyszałem także jego oddech dyszący mi prosto w ucho. Z pewnością nie był to oddech dziecka. Był to dorosły mężczyzna, dyszący z pasją i prawdopodobnie z jaki- ; miś odchyleniami seksualnymi, bowiem dlaczego nastawałby na mnie, innego mężczyznę? Czy czułbym coś innego, gdyby była to kobieta? Mówiąc szczerze, raczej tak. Ale teraz muszę się go jakoś pozbyć.
22 maja 1960 r. - noc.
Kluczem do całej sprawy okazał się właśnie zarost! Nie muszę się już martwić o tego "mężczyznę" na moich plecach. Jest tam w dalszym ciągu, ale teraz wiem przynajmniej, kim on jest. Tym razem, po pięciokrotnej ucieczce do fizycznego ciała, zdobyłem się na więcej odwagi. Wysunąłem się z ciała powoli, tylko tyle, aby być już ponad ciałem fizycznym i ponownie poczułem to ciało na piecach, a także zarost i dyszący mi w ucho oddech. Ostrożnie, aby mój ruch nie został poczytany za atak, dotknąłem grzbietem dłoni twarzy za mną. Miała zarost, który wydawał się bardzo autentyczny. Dyszenie trwało i w dalszym ciągu czułem nacisk na plecy, więc powróciłem do ciała fizycznego.
Usiadłem (fizycznie) i zacząłem rozmyślać nad całą sprawą. W zamyśleniu przesunąłem dłonią po szczęce. Muszę się ogolić, pomyślałem automatycznie i nagle coś mi zaświtało. Jeszcze raz pogłaskałem się po szczęce. Uczucie było bardzo znajome. Zupełnie takie samo jak wtedy, kiedy dotknąłem twarzy tego... czy możliwe? Potem zauważyłem, że mam suche gardło, jakbym oddychał przez usta, tak samo jak ten...
Był tylko jeden sposób, aby to sprawdzić. Położyłem się i już po krótkiej chwili byłem w stanie wytworzyć wibracje: Powoli wyszedłem z ciała. Tak, czułem to, Ponownie to samo ciało, drapiący w moją szyję zarost, dyszenie w ucho. Ostrożnie dotknąłem twarzy z tyłu i wyczułem zarost. Był taki sam, jak u mnie. Wstrzymałem oddech lub myślałem, że to robię, dyszenie w ucho ustało. Odetchnąłem dwa razy i ponownie wstrzymałem oddech. "Ciało" za mną oddychało w takim samym rytmie. To ciągłe ciepło, przytulone do moich pleców, to byłem ja sam!
Powróciłem do ciała fizycznego, usiadłem i zamyśliłem się. Powstało bowiem pytanie, kto jest kim? Przemyślawszy to wydało mi się, że tamten na plecach - którego czułem i słyszałem - to "ja" fizyczny, a ten "ja" z przodu to byłem "ja" mentalny lub rzeczywisty. Założyłem tak, ponieważ bodźce fizyczne i związane z nimi działania płynęły z ciała z tyłu, myślało zaś moje "ja" z przodu. Powikłane to jakoś, ale bardzo prawdziwe.
Od tej pory nie miałem już problemów, kiedy doświadczałem takich sensacji. A mówi się o ludziach, że boją się własnego cienia!
8 sierpnia 1960 r. - popołudnie.
Przeprowadziłem inny, także, bardzo interesujący eksperyment. Położywszy się zacząłem odliczać. Po chwili pojawiły się silne wibracje, które łagodniały kiedy zwiększyły swą częstotliwość (zaczęły się od około 30 Hz i przyśpieszyły, aż odczuwałem je jedynie jako ciepło). Postanowiłem unieść się wolna z ciała, aby. zbadać ten proces. Spróbowałem i wysunął się świetlisty zarys nóg, potem bioder, ale nic więcej! Nie byłem w stanie wysunąć klatki piersiowej i ramion, chociaż się starałem. Było to bardzo dziwne. Spędziłem cały ten czas poruszając nogami i biodrami w górę i w dół. Patrzyłem, lecz samo "widzenie" nie było tak ostre, jak normalnie. Kilkakrotnie wysuwałem nogi z ciała fizycznego, potem przesuwałem je w prawo i pozwalałem im opaść. Opadały bardzo powoli, a po dotknięciu kanapy osuwały się po jej bokach na podłogę, zupełnie jakby pozbawione były kości. Przypominało to pusty fragment ubrania na zwolnionym filmie, załamujący się przy zetknięciu z twardym podłożem. Po połączeniu z ciałem nie zauważyłem żadnych zmian. Czas eksperymentu: 22 minuty.
16 września 1960 r. - popołudnie.
W sobotę ponownie wyszedłem z ciała usiłując utrzymać się w "obszarze", tzn. pozostać w tym samym pokoju. Tym razem także zauważyłem tę dziwną, jakby gumową elastyczność owego drugiego ciała. Mogłem stać na środku pokoju i dotknąć ręką ściany oddalonej o jakieś 2,5 m. Początkowo moja ręka nie przybliżała się do ściany. Nie przestawałem jednak "wyciągać" dłoni na zewnątrz, aż nieoczekiwanie poczułem pod nią szorstkość ściany. Przez samo wyciąganie moja ręka stała się niemal dwukrotnie dłuższa; ja jednak nie zauważyłem żadnej różnicy. Kiedy zaprzestałem tej czynności, ręka skurczyła się i powróciła do normalnych rozmiarów. Potwierdza to inne dowody, iż świadomie lub nieświadomie można przybrać taki kształt o jakim się akurat myśli. Pozostawione samo sobie ciało zachowuje normalny, humanoidalny kształt. Jeżeli myśli się o jakimś innym kształcie to podejrzewam, że taki kształt można przybrać, na przykład psa lub kota. Czyżby stąd pochodziły mity o wilkołakach i wampirach zmieniających się w nietoperze? Nie sądzę, bym chciał się o tym przekonać:
10 października 1962 r. - wieczór.
Ponownie odkryłem coś ważnego w związku z pytaniem: ,jak wyglądasz, kiedy jesteś poza ciałem fizycznym". Około 19.30 postanowiłem spróbować odwiedzić W.R. w jej odległym o jakieś 15 km apartamencie. Byłem pewny, że o tej porze nie będzie jeszcze spać. Z wyjściem z ciała nie miałem większych trudności i prawie natychmiast znalazłem się w salonie. R.W. siedziała w pobliżu lampy. Zbliżyłem się do niej, ale wydawała się nie zwracać na mnie uwagi. Potem byłem już pewien, że mnie zauważyła, ale równocześnie wydawała się przestraszona. Cofnąłem się i zacząłem mówić, lecz coś przyciągało mnie do ciała fizycznego i znalazłem się we własnej sypialni i we własnym ciele, a wibracje zmniejszały się. Powodem powrotu okazało się zdrętwiałe ramię, na którym leżałem.
Jednak najbardziej niezwykłe były następstwa tej podróży. Następnego dnia R.W. zapytała mnie, co robiłem poprzedniego wieczora. Spytałem, dlaczego o to pyta, a ona odparła: "siedziałam po kolacji w salonie i czytałam gazetę. Nagle coś kazało mi spojrzeć w górę i zobaczyłam, jak po drugiej stronie pokoju coś wisi w powietrzu i macha do mnie!"
Zapytałem ją, jak to wyglądało.
"Jak przezroczysty kawałek szyfonu. Widziałam przez niego ścianę i krzesło, aż nagle zaczęło się do mnie zbliżać. Byłam przestraszona ale pomyślałam, że to możesz być ty, więc zapytałam: Bob, czy to ty? Ale to trwało po prostu zawieszone w powietrzu. Ponownie zapytałam czy to ty, a jeżeli tak to wracaj do domu i nie przeszkadzaj mi. Wtedy to cofnęło się i szybko rozpłynęło".
Potem zapytała, czy to rzeczywiście byłem ja. Odpowiedziałem, że to bardzo możliwe.
"No cóż, następnym razem powiedz coś, żebym wiedziała, że to ty" - odrzekła. - "Nie będę się wtedy tak bać".
Zapewniłem, że tak zrobię. Przynajmniej nie jestem świecącym duchem i nie mam ludzkiego kształtu - czasami.
21 listopada 1962 r. - noc.
Tym razem postanowiłem odbyć czysto "lokalną" podróż. Zacząłem już dryfować w stronę drzwi, kiedy przypomniałem sobie, że nie potrzebuję przecież przechodzić przez drzwi. Odwróciłem się i zbliżyłem do ściany oczekując, że przejdę przez nią na wylot. Nie udało się! Okazało się, że nie mogę jej sforsować. Wyczuwałem ją tak, jakbym dotykał jej rękami. Pomyślałem więc, że coś robię źle. Przecież przechodziłem już przez ściany bez najmniejszych problemów. A więc powinno się to udać i tym razem. Naparłem na nią wyciągniętymi rękami. Przez chwilę wyczuwałem opór, a potem moje ręce przeniknęły przez nią jakby była z wody. Przedostając się na drugą stronę wyczuwałem i rozpoznałem wszystkie warstwy, z których była zrobiona - farba, tynk, listwy, wypełnienie, a w końcu wykończenie z kamyków, już na zewnątrz. Było to podobne do przenikania przez podłogę. Skąd jednak ten opór przy pierwszej próbie?
15 marca 1963 r. - noc.
Był to chyba najbardziej niezwykły eksperyment. Po "uniesieniu" się z ciała zebrałem się na odwagę, by ostrożnie zbadać moje leżące w łóżku ciało. W półmroku zacząłem się powoli zniżać: (Przez okno wpadało jedynie blade światło i nie widziałem zbyt dobrze, ale może i lepiej. To raczej dziwne uczucie, kiedy ogląda się w ten sposób swoje własne ciało.) Sięgnąłem ostrożnie w dół, aby dotknąć głowy, lecz moje dłonie dotknęły stóp! W pierwszej chwili pomyślałem, że zdryfowałem, ale wtedy wyczułem palec stopy. Mój duży palec lewej stopy ma gruby paznokieć, pamiątkę po dawnym przygnieceniu przez pień. Ten duży palec nie miał czegoś takiego! Zbadałem dłońmi prawą stopę. Duży palec prawej stopy miał zgrubiały paznokieć! Wszystko było odwrócone, jak w lustrze. Zbadałem powoli całe ciało i za wyjątkiem tego palca nie mogłem stwierdzić, czy było odwrócone, czy nie. Najważniejsze, że wyczuwałem je dotykiem. Moje drugie dłonie nie mogły przez nie przejść. To bardzo dziwne uczucie dotykać własnej twarzy o zamkniętych oczach, jakby była twarzą kogoś innego. Pochyliłem się na tyle nisko, że mogłem dojrzeć twarz. W porządku, to byłem ja, być może odrobinę zdeformowany. A może jestem już o wiele mniej przystojny niż kiedyś, a moja duma nie chce tego przyznać. Co prawda nigdy nie uważałem się za specjalnie przystojnego, jednak wydawało mi się, że wyglądam trochę lepiej, niż w tej chwili! Dziwaczna rzecz to odwrócenie. Unosząc się tak w ciemnym pokoju, mogłem łatwo okręcić się dookoła i stracić orientację. Ale gruby paznokieć był z pewnością na prawej stopie a nie na lewej. Muszę sprawdzić to dokładnie.
18 czerwca 1960 r. - noc.
Zostało to sprowokowane pytaniem dr Bradshawa. Pomyślałem, że aby mu odpowiedzieć muszę zbadać, czy będąc w ciele niefizycznym mam na sobie ubranie. Nigdy przedtem nie zawracałem sobie tym głowy, przypuszczalnie dlatego, że nic przykładam wagi do ubrania. W moim pojęciu jest ono po to,, by mi było ciepło i wygodnie. Zbadałem więc moje drugie, niefizyczne ciało. Pokryte było gęsią skórką, ale ubrania nie miałem. Może jedynie tym razem.
23 lutego 1961 r. - noc.
Wyszedłem z ciała metodą "obrotu belki". Kiedy zacząłem' płynąć przez pokój, coś wydawało się ściągać mnie z powrotem. Przypominało to chodzenie w wodzie, kiedy to porusza się rękami i nogami, ale pozostaje się na miejscu. Nagle coś szarpnęło mnie za plecy (nie było to bolesne). Przekoziołkowałem do tyłu i wpadłem do ciała fizycznego. Usiadłem i usłyszałem, że ktoś puka do drzwi. Była to moja córka. Co tak zdecydowanie mnie ściągnęło? Czyżby to "lina", o której czytałem?
7 lipca 1960 r. - popołudnie.
To także był eksperyment, którego nie chciałbym powtarzać. Byłem w naładowanej klatce Faraday'a. Spróbowałem przez nią przejść. Z ciała fizycznego wyszedłem normalnie, lecz potem znalazłem . się jakby schwytany w dużą sieć zrobioną z giętkich przewodów. Sieć poddawała się, kiedy na nią naciskałem, ale nie mogłem przez nią przejść. Miotałem się niczym zwierzę schwytane w potrzask i w końcu wróciłem do ciała fizycznego. Przemyślawszy to wydarzenie doszedłem do wniosku, że nie były to przewody lecz pole elektryczne o takim samym kształcie jak klatka, ale bardziej elastyczne. Może na podobnej zasadzie mogłoby działać urządzenie "łowcy duchów".
30 października 1960 r. - popołudnie.
Po piętnastej położyłem się z zamiarem odwiedzenia E.W. w jego domu odległym o jakieś 10 km. Po pewnych trudnościach osiągnąłem stan wibracji i wyszedłem z ciała, a potem z pokoju. Naprowadziwszy się mentalnie na E.W. zacząłem podróż. Początkowo poruszałem się wolno (stosunkowo). Nagle znalazłem się w handlowej dzielnicy "płynąc" powoli około siedmiu metrów nad chodnikiem (tuż powyżej górnej krawędzi okien drugiego piętra). Rozpoznałem główną ulicę miasta, a także budynki i róg, który właśnie minąłem. Przez kilka minut dryfowałem samotnie ponad chodnikiem, aż spostrzegłem stację benzynową, gdzie naprzeciw podniszczonych drzwi stał biały samochód bez tylnych kół. Byłem rozczarowany, że nie jestem u E.W., co było przecież celem mojej podróży. Wróciłem więc do ciała fizycznego. Usiadłem i próbowałem przeanalizować, dlaczego nie poleciałem tam, dokąd chciałem. Pod wpływem impulsu wstałem, zszedłem do garażu i pojechałem do tego miejsca. Chciałem sprawdzić to co zobaczyłem. Znalazłem ten sam róg na głównej ulicy, a także biały samochód i drzwi. Dowody takie jak te, mogą okazać się bardzo pomocne. Spojrzałem w górę, w miejsce gdzie prawdopodobnie "wisiałem" nad chodnikiem i oto kolejna niespodzianka! Prawie na tej samej wysokości na jakiej się poruszałem, rozciągały się przewody wysokiego napięcia. Czyżby Drugie Ciało było przyciągane przez pole elektryczne? Czy poruszało się właśnie dzięki temu?
E.W. spotkałem później w domu. Wydaje się, że wtedy nie chybiłem aż tak bardzo, bo około 1525 E.W. spacerował główną ulicą, a ja unosiłem się bezpośrednio nad nim.
9 stycznia 1961 r. - noc.
W odpowiedzi na pytanie zadane mi w trakcie dyskusji przez dr Bradshawa, postanowiłem sprawdzić, czy rzeczywiście istnieje "lina" łącząca ciało fizyczne i Drugie Ciało. W przeszłości niczego takiego nie zauważyłem, poza dziwacznymi szarpnięciami, które miały miejsce raczej sporadyczne. Mając to na uwadze położyłem się o zmroku i zastosowałem procedurę pamięciową. Wyszedłem z ciała sposobem rotacji osiowej i pozostałem w pokoju wisząc kilka stóp nad ciałem fizycznym. Obróciłem się chcąc zobaczyć "linę", ale niczego nie dostrzegłem - albo było zbyt ciemno albo jej tam nie było. Potem dotknąłem głowy sprawdzając czy stamtąd nie wychodzi. Kiedy dotknąłem tyłu głowy, moja dłoń trafiła na coś, więc sięgnąłem tam drugą ręką. Cokolwiek to było, wychodziło z punktu pomiędzy łopatkami a nie z tyłu głowy, jak pierwotnie przypuszczałem. Czułem podstawę tego czegoś co przypominało rozwinięte korzenie drzewa, wychodzące z grubego pnia. "Korzenie" rozchodziły się ukośnie w dół; aż do środkowej części ciała, a potem w górę do ramion i szyi. Sięgnąłem dalej, tam gdzie formowały się one w "linę", o ile pięciocentymetrowy kabel możemy nazwać "liną". Wisiała luźno i wyczuwałem jej powierzchnię bardzo wyraźnie. W dotyku była równie ciepła, jak ciało i wydawała się złożona z setek (tysięcy?) podobnych do ścięgien nitek, które ułożone były razem, ale nie skręcone czy spiralnie zwinięte. Było to giętkie i nie wydawało się pokryte skórą. Zadowolony, że coś takiego rzeczywiście istnieje, puściłem to i powróciłem do ciała.
Te podstawowe charakterystyczne cechy potwierdziły się wielokrotnie także i przy innych eksperymentach. Wciąż jednak nie istnieje inna metoda udowodnienia tego zjawiska, jak przekonać się na sobie samym lub obserwując innych. Być może uda się kiedyś znaleźć inne sposoby.
Podsumujmy więc teraz to wszystko czego dowiedzieliśmy się do tej pory o Drugim Ciele. Po pierwsze, ma ono wagę w naszym rozumieniu tego słowa. Podlega przyciąganiu ziemskiemu, choć w dużo mniejszym stopniu niż ciało fizyczne. Fizyk mógłby to oczywiście wyjaśnić mówiąc, iż jest to kwestia masy i że to co jest w stanie przenikać przez ściany musi mieć takie małą gęstość, tak aby mogło przecisnąć się pomiędzy molekułami materii. Taka mała gęstość daje bardzo małą masę - ale wciąż jest to jednak masa. To ten eksperyment, w którym tylko częściowo opuściłem ciało biodrami i nogami, a potem pozwoliłem im opaść. Podobnym przykładem może być napieranie na ścianę. Początkowy opór mógł być spowodowany formą napięcia powierzchniowego, które raz złamane umożliwia mniej gęstej masie przenikanie pomiędzy molekułami ściany.
Po drugie, to ciało jest widoczne, ale w określonych okolicznościach. Aby stać się widocznym musi odbijać bądź emitować światło o znanym nam widmie. Opierając się na wcześniejszym doświadczeniu wydaje mi się, że widziałem emanację światła, ale tylko w bezpośredniej bliskości ciała. Reszta w świetle dnia była niewidoczna. Należy tu założyć, że mój system postrzegania mógł być, a raczej musiał być w pewien sposób wzmocniony, co umożliwiło mi "widzenie". Ten "szary szyfon" widziany przez R.W. przy sztucznym oświetleniu i pełnej świadomości, może być jeszcze czymś innym. Sądząc z opisu można by go zakwalifikować do kategorii ciał odbijających światło. Jak widać istnieją bez wątpienia warunki, w których całkowicie świadomy obserwator może "zobaczyć" Drugie Ciało. Jakie to warunki tego nie wiem.
Po trzecie, wrażenie dotykania Drugiego Ciała jest bardzo podobne do doznania ciała fizycznego, np. kiedy składałem dłonie Drugiego Ciała, wrażenie było identyczne jak przy zetknięciu rąk fizycznych. To samo potwierdza się przy poszukiwaniu "liny". Drugie dłonie wyczuwały się i dotykały wzajemnie, a zmysły fizyczne wyraźnie odbierały to jak dotyk cielesny. Niefizyczne ręce mogą także dotykać ciała fizycznego z podobnym rezultatem (badanie palca prawej stopy a także doświadczenie z "mężczyzną na plecach" wyraźnie wskazują, że inne części ciała niefizycznego także reagują na dotyk). Możemy więc założyć, iż w stanie tzw. "niewielkiego oddalenia" Drugie Ciało może postrzegać i dotykać także przedmiotów niefizycznych.
Po czwarte, Drugie Ciało jest bardzo plastyczne i może przyjmować dowolne kształty. Zdolność "wyciągania" ręki do jej trzykrotnej długości potwierdza tę plastyczność. Ktoś mógłby stwierdzić, że wszystkie te podróże poza ciałem polegają jedynie na niezwykłym rozciągnięciu jakiejś substancji emanującej z ciała fizycznego. "Odskakiwanie" od ciała, kiedy pragnie się pozostać poza nim, wydaje się uwiarygodniać tę tezę. Pojawienie się Drugiego Ciała jako kawałka przezroczystej tkaniny umyka jakiejkolwiek analizie, ale może również wskazywać na niezwykłą plastyczność. O ile umysł nie nakazuje w danej chwili przyjęcia określonej formy to możemy założyć, że na skutek nawyku myślowego Drugie Ciało przybierze znajomy humanoidalny kształt.
Po piąte, istnieje możliwość, iż Drugie Ciało jest dokładną odwrotnością fizycznego. Świadczy o tym wyjście ż ciała metodą "obracanej belki" oraz eksperyment, w którym badałem swoje ciało fizyczne leżące nieruchomo na łóżku. Nastąpiła wtedy zmiana położenia głowy i nóg, ale to akurat może być łatwo wytłumacz one utratą orientacji w mroku. Jednakże w połączeniu z identyfikacją dużego palca daje do myślenia. W innych notatkach także występują sugestie na ten temat, brane początkowo za błąd w orientacji i uznawane za odczucie czysto subiektywne. Teoria odwrotności może łączyć się w jakiś sposób ze zjawiskiem antymaterii.
Po szóste, bezpośrednie badania wydają się potwierdzić tezę "liny" łączącej ciało fizyczne oraz Drugie Ciało, co wielokrotnie było opisywane na przestrzeni wieków w literaturze ezoterycznej. Dzisiaj nie wiadomo jeszcze, czemu miałoby służyć takie połączenie. Można jedynie spekulować, że Drugie Ciało i zawarta w nim inteligencja przy pomocy tej liny sprawuje ciągłą kontrolę nad ciałem fizycznym. Wydaje się prawdopodobne, że taką właśnie drogą wysyłane są informacje do Drugiego Ciała, jak miało to miejsce w przypadku wezwania do powrotu wskutek zdrętwienia ręki czy pukania do drzwi. Jeżeli połączenie takie rzeczywiście istnieje, to substancja owej "liny" musi być tak samo rozciągliwa jak Drugie Ciało, aby móc przesyłać impulsy na ogromne odległości.
Po siódme wreszcie, związek pomiędzy Drugim Ciałem a elektrycznością czy polami elektromagnetycznymi jest niezwykle znaczący. Wskazuje na to eksperyment w klatce Faraday'a oraz usytuowanie Drugiego Ciała nad ulicą w sąsiedztwie lub obrębie pól elektrycznych wytworzonych przez przewody wysokiego napięcia.