Po skrzydle pełznie wyobraźni wiatr,
Oddechu Kreacji ślad zostawiając.
Brak tam miejsca na zwątpienia kwiat.
Wzniecając istnienie, za nic strach mając,

Dmie przezroczysty tak, unosząc ku chwale,
Paląc w wiór kłamcę, fraktalność zbłądzenia.
Ile iluzji przejść trzeba? Trzeba przejść dalej,
By móc się oprzeć o fundament olśnienia.

Nie ma fałszywej cnoty i pokory i nie będzie już
Korzenia się przed tworami sztuczności.
Na fali eteru, prowadząc strumieniem dusz,
Szczerość odżywia mądrość, źródło pięknej wieczności.

- Dżins