Tak dzisiaj mam świąteczny dzień, prawie jak urodziny. :) Interesuję się OBE od wielu, wielu lat, przeczytałam oczywiście literaturę na ten temat, jednak czegoś ciągle mi brakowało do walki o fazę. Może po prostu nie byłam konsekwentna.
Pierwsze bardzo wyraźne LD miałam 2 lata temu, stałam sobie przed domem w którym mieszkam, i uświadomiłam sobie, że śnię. Aby się upewnić, że jestem we śnie postanowiłam spróbować latać. Latałam, nigdy nie zapomnę tego uczucia, jakże wielkiej WOLNOŚĆ. Później miewałam mniej świadome LD parę razy i… urwało się. Skończyło zupełnie, aż do dzisiejszej nocy.
Bardzo pomógł mi zlot w zmotywowaniu się i nabraniu energii do walki o fazę. Wstawałam praktycznie codziennie o 4 rozbudzanie i… i nic!
Frustracja we mnie narastała, zmęczenie, złość ale także motywacja do tego aby wyjść, bo przecież wiedziałam, że jest to możliwe. Darku dziękuję Ci za to, że we mnie nie zwątpiłeś, dodałeś i dodajesz ciągle ogrom energii do działania, bez tego pewnie poddałabym się.
Dzisiaj w nocy wstałam jak zwykle o 4, z tą różnicą, że położyłam się spać o godzinę wcześniej niż zwykle, rozbudzanie, czyli kawa, Internet. Po 50 min powrotem do łóżka. Leżałam na plecach z 40 min, zmieniłam pozycję na bok i po chwili… jestem u siebie w pokoju, strasznie ciężko jest mi otworzyć oczy, wszystko jest niewyraźne, jakbym miała zeza, uporałam się z tym dość szybko. W ogóle dziwne uczucie jakbym się dopiero wykluła :). Postanowiłam zrobić test na rzeczywistość, wkładam rękę w ścianę, wchodzi bez problemu, dokładnie czuję strukturę, zimno w ścianie, nie było to zbyt przyjemne, ale jakże fascynujące. Rozglądam się po pokoju i widzę drzwi obok mojego łóżka, których w rzeczywistości nie ma. Wchodzę, są tam inne pomieszczenia, a także przechodzi się przez nie w inne miejsce, wchodzę i znajduję się z moim bratem Imarem w mieście, idziemy sobie rozmawiamy, chodnikiem obok nas przechodzą jakieś dziwne stwory, jak z horroru, ale się przestraszyłam. Mój brat bardzo spokojnie mówi mi żebym nie zwracała na nich uwagi, była obojętna, tak też robię. W ogóle czułam jakby mój brat był moim przewodnikiem, kimś kto zna to wszystko bardzo dobrze. Czułam się z nim bardzo bezpieczna. Czułam do niego ogromne zaufanie i wielką miłość, bratnia dusza, osoba, która towarzyszy mi od zawsze, od początku naszego wspólnego istnienia nie tylko na ziemi, w ogóle. Co jakiś czas traciłam ostrość i automatycznie tarłam ręką o coś co jest w pobliżu mnie, ostrość wracała.
Słyszę głos mojego dziecka, woła mnie, wracam więc przez te drzwi powrotem do swojego pokoju, idę do Wiki. Nagle zmiana klimatu, pomyślałam, że muszę zawołać swojego MTJ, kucam, zbieram się cała w sobie i wołam MTJ przyjdź do mnie. Poczułam tylko chęć płaczu lekkie wibracje i… jestem już ponownie w ciele w swoim łóżku.
Co za emocje, cały dzień dochodzę do siebie. Ale lepszej motywacji do dalszych podróży chyba nie ma :)
Noooo... Gratuluje :) I tak oto kolejna osoba dolaczyla do grona Wolnych Ludzi :)
Pozdrawiam
Pięknie !!! :) gratuluję i do dzieła...
Jak przeczytałem post Darka, że wyszłaś postanowiłem sprawdzić, czy o tym napisałaś, a tu proszę intuicja nie zawiodła- gratulacje, jak przeczytałem to jakoś tak też podłapałem więcej motywacji nie ma to tamto :D.
Bardzo się cieszę:) Dla mnie to będzie motywacja, Tobie się udało to może i mnie... dzięki....
Ładnie napisane! :-)
Życzę Ci podróży na kraj świata i jeszcze dalej!
:-) Kazik
Powered by IP.Blog
© Invision Power Services