Moje opowiadanie, które ostatnio pisałem jako zadanie z literatury w całości po angielsku usadzone w miejscu, w klimatach LD/OBE. Jeżeli ktoś się zainteresuje to proszę bardzo :) Uwaga - może zawierać błędy gramatyczne.




















The Author took some time off and left his daily rut behind. It was his first inducement
to travel. One day because of fatigue he got lost in great woods. Finally he found a
road and reached to an uncharted city of 'The Poles'.
When I came into the city walls and streets were covered by dark dull grey colors.
Somewhere in the furthest corners of alleys I could catch sight of little shining spots
illuminated by a poor light of a dim, silver moon. It was cold, windy and moistly and I
randomly heard only some quite noises and squeaky whistles all around me. It seemed
that a storm had just ended but somewhere in the distance subtle booms were still
rumbling. I came into the main street out of that gloomy little backstreet and although I
could see much more, everything was colorless. Simple grey-scaled buildings like empty
paper cubes were rising above me in a strange bended manner. I could feel my flesh
creeps and my stomach shrinks. The Street I was standing on was very long and quite
wide in some unnatural way. It was like my field of view was a little bit wider than usual.
Unfortunately it was completely deserted, abandoned and left in ruins. I took a few
minutes and in a great reflection I looked around the surroundings. Empty black
windows indicated that everyone was sleeping or hiding in their homes in afraid of some
creeping nightmare. Suddenly, out of nowhere I felt that someone was very gently
pulling my trouser-leg. When I turned over I saw no one, but then I looked below and in
great amazement I saw a child smiling to me delightedly. The little boy had ink-black
short hair, pale skin, and grey shabby clothes. His eyes were bright and vividly green
completely not fitting to his grab appearance. The boy said nothing but pulled me by my
sleeve and started to sprint. He led me to his small apartment where he had been living
with his mom and his elderly grandfather. Pops was a very funny guy, though. His
mother, on the other had, was steeped in sadness and although she was young, beautiful
woman her tiny wrinkles near their tired brown eyes made her look older.
I spent in their place a night on chatting about their lives and I learnt a lot of
interesting and useful things. The people there were a society of workers, rat race
competitors, where the most successful people were the most black ones. They were
emotionless creatures driven by the primitive instinct of power and self enchantment.
When someone was so much dedicated to work and constantly was climbing up, their,
so called achievement ladder he or she could even become one of 'The Lords', reigners
who ruled the city. As I later figured out it was very long and harsh trip and it was
bounded with total lost of oneself which was reflected in ones color. Despite of their
strong will and dedication to achieve it, the people in suburbs did not know how was it
on the highest grades. In fact, the chances to get even to the middle grades were remote
likely to success. Their hard efforts were slowly bleaching them day by day and their
weakening faith in success were darkening them. But the old grandpa was different. He
was smiling and was telling bizarre stories every time when his daughter had suspended
herself in some sad reflections. He told me about many fascinating places he had visited
during his adventurous life, which were so bright and saturated like no one couldn't see
in the city. He also told that because I was new to the town I couldn't stay here any
longer and I should promptly leave this place before it wasn't too late. The family quite
politely but with a little irritation pushed me out of their flat into a dark staircase. I went
out of the building. It was a middle of the night and I stood there all alone and was
wondering what's going on around here. 'The Suburbians' were simple but really weird
kind of people. They easily changed mood just like someone controlled them. They were
imprisoned in their homes only sitting on wooden, old-fashioned armchairs and staring
onto a shining hole inside black plastic frame hanged on the wall. When I was thinking I
suddenly saw that in the distance near a downtown some fleshes of light were shooting
from the total darkness into the dark grey sky. I decided to set it my destination point
and find there more information about this place.
After hours of walking towards the center utterly exhausted I finally got to a large
square near the highest structure in the city. This place was different from the others in
this agglomeration. To get here, firstly I had to get through the darkest woods I had ever
seen. The forest was shrouded by a complete darkness and its inhabitants were the most
dreadful beings I could meet on my way. 'The Hiders' never showed up in person. They
were sneaking around in shadows like some sort of mystical predators stealthily
attacking me when I only lost my cautiousness for a single second. They tried to rob me,
steal some part of me, they tried to torn me into small pieces. 'The Hiders' also were very
obstinate and most cunning little intruders I could ever imagine. Near the very end of
the woods these animals jumped right onto me and were shaking me like they tried to
decompose me. For a moment I was scared to death but the illumination of the adjacent
neighbourhood made them flee to their hives. The square was lit by few isolated light
posts illuminating very bright, navy blue lights. In front of an entrance to the biggest
skyscraper man could ever built were standing a massive crowd of very tall and out of
ordinary people. They were two heads taller than an average man and seemed to be a
very wise assembly. They stood there contemplating, talking and exchanging among
themselves very important knowledge as I guessed. They were communicating a
language I didn't comprehended and because I didn't understand it, it was more like a
childish mumbling. They didn't mind my presence but they didn't pay to me any
attention neither. I squeezed myself through them rapidly directly to the entrance.
I stepped through a threshold of a colossal doorway. A gigantic hall was stretching so
far in every direction so I could see no walls. Every step I did echoed few times from a
marbled floor in a black and white chessboard pattern. My sight aimed at a remote dark
chest and a hooded mystical person standing by. I bravely followed this trace with a
hope i finally get know the true about this astonishing place and I must proudly admit
that my expectations were meet. He explained me that in this spot all inhabitants of the
city could do whatever they want, could fully relax and make their dreams come true. It
was some kind of entertainment center. But many years earlier people had forgotten and
discontinue visiting it. He told me the rules and how to play so I spent there the most
fantastic and pleasant time I could ever experience.

Dzisiejszego dnia położyłem się spać około godziny 01:00 i jak co nocy przystąpiłem do medytacji (chyba weszło mi to w żyły i jakoś naturalnie nie tracę dnia bez ćwiczeń i prób). Szczerze nie spodziewałem się dużych efektów bo byłem bardzo zmęczony szkołą i nauką, a na dodatek poprzedniej nocy mało spałem.
Początkowe próby pozwoliły mi sporo wytrzymać na granicy świadomości i snu jak zgaduję dzięki technice używanej do medytacji VIPASSANA (skupianie koncentracji na oddechu). Jednak po jakimś czasie zapadłem w sen. Przebudziłem się lekko ścierpnięty i totalnie wyładowany. Troszkę się ułożyłem na boku i postanowiłem zasnąć i wypocząć na jutro.

W którymś momencie albo zacząłem świadomie śnić o wibracjach, albo ich pojawienie lekko mnie wybudziło na tyle, że zyskałem lekko otepiałą świadomość. Dobrze pamiętam, że miałem tak już z 2 lub 3 razy w pewne poranki kiedy byłem chory. W każdym bądź razie na początku starałem się jakoś na nich skoncentrować jednak to tylko pogarszało sprawę gdyż czułem jak się osłabiają. W między czasie co jakiś czas powtarzałem sobie w myślach pewną bardzo ważną dla mnie frazę: "JESTEM ŚWIADOMY, BĘDĘ PAMIĘTAŁ". Stała się ona szczególnie ważna od dzisiejszego wydarzenia. W jakiś sposób, ta krótka afirmacja pozwoliła mi przypomnieć sobie rady i ogólnie fragmenty spostrzeżeń ludzi z forum. Wtedy zaprzestałem dalszego wysiłku z walką o wibrację i postanowiłem się skupić na oddechu tym samym pozwalając wibracjom na działanie. Po jakimś czasie poczułem jak się nasiliły, a dzięki mojemu nastawieniu paraliż i wstrząsy nie były tak bardzo dotkliwe, były wręcz łagodne i przyjemne. Jakoś zrobiło się milo i błogo a w mojej głowie powtarzała się myśl że to wszystko jest takie proste i od tej chwili będę pamiętał jak to się robi. Dodatkowo wydaje mi się, że czułem jakby gdzieś na innej warstwie moich zmysłów, jak fazuję/zmieniam fazy - uczucie ciężkie do opisania, gdyż było bardzo subtelne, tak jakbym zmieniał swoją gęstość. Jeszcze raz powtórzyłem swoją afirmację kiedy poczułem, że nadszedł moment kulminacyjny. Nagłą lekkość którą poczułem instynktownie nakazała mi unieść się w górę. Uniosłem się tak jakbym najpierw chciał unieść brzuch, czy zrobić mostek, a za tym ruchem moja świadomość oderwała się z łóżka z pozycji leżącej. Podczas unoszenia się postanowiłem otworzyć oczy. Obraz mojego pokoju ukazał się lekko rozmyty, a ja miałem wrażenie że poruszam się jakby po pijanemu, nie móc do końca złapać równowagi czy raczej balansu. Myśl, że nie jestem dostatecznie dostrojony przemknęła mi przez głowę, dzięki czemu postanowiłem jeszcze przez chwilę głęboko oddychać. O ile dobrze pamiętam wykonałem może 2 lub góra 3 wdechy i wydechy po czym chęć doświadczenia zmysłu dotyku skierowała mnie ku roletom. W między czasie zachciałem jeszcze spróbowania przejścia przez szybę, niestety tego już nie doświadczyłem. Wyciągnąłem rękę i spojrzałem na nią z zaciekawieniem. Wydawało mi się, że jest ubrana w mój sweter ale jej obraz szybko stał się nie wyraźny. W końcu dotknąłem materiału, z którego rolety są wykonane. Zdecydowanie czułem ich grubość ich wzór oraz ich fakturę i chropowatość. Niezmiernie się ucieszyłem, dosłownie jak dziecko :) Przez chwilę nie potrafiłem w to uwierzyć i czułem że mam sporo energii by móc pozwiedzać tą drugą stronę przez jakiś czas.

Jednak coś poszło nie tak, tzn gdzieś po drodze zgubiłem uważność i kiedy odwróciłem się od okna w stronę pokoju, zauważyłem że trochę się on zmienił, jakby zmalał. To skłoniło mnie do myśli, że ja tu jestem twórcą i zażyczyłem sobie więcej światła. Niestety dostałem tylko błysk za oknem, a w głośniku zawieszonym na ścianie usłyszałem bardzo głośno grzmot. Nawet mógłbym się tego przestraszyć, ale zdecydowałem że wolę jak jest on za oknem. I też tak się stał. Dodatkowo postanowiłem go nieco wyciszyć. W tedy w mojej głowie pojawił się myślokształt potencjometru głośności od wspomnianego głośniczka i zacząłem nim kręcić. Jak się okazało miał on również wpływ na jakość dźwiękową moich myśli - stawały się słyszalne jakby w radio. Wyjrzałem przez okno by zobaczyć efekt mojej twórczej pracy. Krajobraz troszkę różnił się od obecnego. Był to raczej taki kolarz poznańskich widoków nastawiony głównie na jakieś blokowisko. Zauważyłem, że przy drodze pod oknem cień stojącego tam znaku drogowego wydawał się być cieniem jakieś postaci. Kiedy spojrzałem na niego ponownie cieć zaczął się poruszać w stronę bloku i klatki. Odwróciłem się od okna mówiąc: "Emtejocie, naprawdę mógłbyś mi teraz pomóc". Nie ukrywam, że troszkę mnie to przeraziło, ale i zarazem zdziwiło dlaczego użyłem nazwę dla wyższej jaźni wykreowanej przez Darka Sugiera.

Mimo, że miałem dość energii by jeszcze tam pozostać postanowiłem wrócić do ciała fizycznego. Podszedłem do łóżka ale go tam nie było. W miejscu gdzie teoretycznie powinienem leżeć było wolne miejsce. Położyłem się w pozycji, w której pomyślałem, że aktualnie leżę i zacząłem zamykać oczy. Nie domknąłem do końca a za moimi plecami usłyszałem moją dziewczynę. Zdziwiłem się, gdyż teoretycznie nie powinno jej być wcale z racji na fakt, że na weekend pojechała do rodzinnego domu. Chyba przekazałem jej myśl czy wspomnienie o moim doświadczeniu poza ciałem, gdyż miałem wrażenie, że w przeciągu jednej chwili opowiedziałem jej wszystko ze szczegółami. Gdzieś na tyłach mojej świadomości odebrałem informację, że to chyba jest sen. Drobna chwila refleksji spowodowała wygaśnięcie widoku, jakbym tam zasnął po czym ze spokojem, w pełni rozbudzony obudziłem się około godziny 03:30 leżąc na plecach w swoim prawdziwym łóżku. Jeszcze kilka minut leżałem wspominając co mi się przed chwilą wydarzyło po czym postanowiłem zapisać to wszystko w moim dzienniku.

Spadłem jakby z nieba prosto na ziemie. Jakbym przeskoczył w czyjeś ciało lub się tam teleportował. Po sekundzie zastanowienia zdałem sobie sprawę, że wraz z grupką znajomych, współpracowników jesteśmy podróżnikami w czasie i mamy tu w tym miejscu do wykonania jedną z misji. Naszym celem było odnalezienie i bezpieczne odbicie więzionej gdzieś w tym rejonie pewnej młodej dziewczyny - Amanthy (czy jakoś tak:)). Bynajmniej taka była podczas naszego ostatniego spotkania. Jak dobrze pamiętam miała wtedy 11 czy 12 lat. Od tamtego czasu minęło kilka lat i powinna mieć około 18-20. Sięgnąłem w pamięć aby przypomnieć sobie, który mamy rok. Był 2340 któryś, nie pamiętam dokładnie końcówki. Nie miało to wtedy jednak większego znaczenia gdyż wydawało się, że i tak tam nikt na to nie zwracał uwagi. Świat był zdewastowany, praktycznie był jednym wielkim pustkowiem. Nie wiem co było tego powodem, być może wojny, klęski żywiołowe lub jeszcze cokolwiek innego. Rozejrzałem się pośpiesznie dookoła w poszukiwaniu właściwej drogi. Stałem na jakimś wzniesieniu, pomoście zrobionym pokracznie ze starych pordzewiałych blach i postarzałych desek. Po lewej znajdował się płot z falbowanej blachy, a tuż za nim była jakaś restauracja czy raczej zwykły bar. Słońce wysoko na niebie świeciło dość jasno by nie pozwolić mi uważnie się przyjrzeć otoczeniu po mojej prawej stronie. Wiedziałem dokąd mam iść więc ruszyłem od razu. Wszedłem do baru. Speluna jakich nie mało, prowadzona przez jakąś szychę obecnego światka przestępczego i socjalnego. W sali panował pół mrok. Przez zabrudzone, częściowo pozbijane i gdzie nie gdzie pozabijane deskami okna wpadały nikłe promienie światła. Najjaśniej był oświetlony bar, a najciemniej było koło ubikacji. To właśnie tam mój instynkt podpowiadał mi, że mam się udać. Wszedłem do środka tego obskurnego miejsca, mimo że nie czułem fizycznie to potrafiłem wyczuć w powietrzu unoszący się zapach oszczanych ścian i ogólnego stęchłego powietrza. Gdzieś pod jedną z kabin mój towarzysz tłuk, czy zastraszał jakiegoś kolesia w celu wyciągnięcia od niego niezbędnych informacji. Nie potrafiłem na tą przemoc patrzeć więc wyszedłem do baru aby stanąć na czatach. Kiedy wszedłem do sali do baru wbiegł jakiś koleś i coś mamrotał o chińczykach. Chwilowo nie wiedziałem o co chodzi ale po chwili dotarło do mnie, że chińczycy - jak ich nazywano - to jakaś azjatycka mafia i nie za bardzo się lubią z właścicielem tego dobytku. Dostrzegłem ich gdzieś przez szybę, że powoli zbliżają się do baru. Musiałem zareagować zwłaszcza, że jak przed chwilą do mnie dotarło to właśnie ów właściciel wie lub przynajmniej ma pojęcie gdzie jest porwana dziewczyna. Doskonale wiedziałem gdzie znajduje się jego gabinet. Był za mną w korytarzu po prawej. Na chwilę zahaczyłem o ubikację aby poinformować kompanów o zbliżających się problemach i szybko pognałem do szefa. Po otwarciu gabinetowych drzwi zauważyłem siedzącego za solidnym bogato udekorowanym drewnianym biurkiem człowiek. Wyglądał na gangstera z lat 20/30 XX wieku. Czerwona jedwabna czysta koszula w ciemne wąskie pionowe paski, ciemne materiałowe szelki i czarne gustowne spodnie. Był człowiekiem średniego wzrostu, dość mocno opalonym, jego karnacja przypominała włoską ale zdecydowanie nie był włochem, a na głowie miał ciemne gdzie nie gdzie siwiejące troszkę przydługawe, zaczesane do tyłu, przytłustawe włosy. Spojrzał na mnie ze spokojem, bez przejęcia ale z grymasem zdziwienia. Poinformowałem go, że jest w niebezpieczeństwie i że musimy uciekać. W mojej głowie pojawiła się myśl, że lepiej jest go teraz przytrzymać przy życiu aby mógł później mi wyjawić gdzie jest dziewczyna. Mężczyzna otworzył tajemne przejście przy oknie. Jeszcze na chwilę wyjrzałem na korytarz by ocenić sytuację, a kiedy zauważyłem chińczyków wchodzących do baru postanowiłem się stamtąd jak najszybciej wydostać. Przez chwilę poczułem, że się przeciskam tyłem przez otwór pod oknem i znalazłem się w jakichś kanałach czy piwnicach.

W tym miejscu byłem mocno zdezorientowany. Nie wiedziałem dokąd idę, co jest moim celem i gdzie są moi towarzysze. Gdzieś w tym zgiełku wydarzeń dobiegłem do ślepego zaułka gdzie spotkałem jednego z moich znajomych. Pogonił mnie bym się schował za rogiem. Kątem oka zauważyłem dwóch gestapowców w długich ciemnych płaszczach biegnących za nami. Kiedy dobiegli do nas udało nam się ich wrzucić do jakiegoś pomieszczenia, które było czymś w rodzaju zbiornika wodnego. Zamknęliśmy drzwi i mój towarzysz podbiegł do stojącej obok konsolety i uruchomił mechanizm napełniający zbiornik wodą. Nagle znalazłem się w tym zbiorniku, ale ze świadomością, że nie jestem sobą, jestem jednym z moich kompanów. Wraz z drugim towarzyszem zostaliśmy uniesieni przez wodę do góry gdzie wyszliśmy jakimś włazem. Właz prowadził do jakiegoś centrum dowodzenia czy coś. Siedziało tam w skupieniu kilku żołnierzy i oficerów przy jakichś aparaturach nasłuchowych. Nie było ich zbyt wielu więc szybko po cichutku wydostaliśmy się na zewnątrz. Stanęliśmy na wysokości 2 lub 3 piętra na metalowym pomościku z którego metalowe w przemysłowym stylu schody prowadziły w dół. Wypełniłem płuca świeżym powietrzem i napełniony radością, że niedługo stamtąd sie wydostaniemy zbiegłem na ziemie. Po prawej jakieś kilkanaście metrów znajdowało się wysokie zakończone kolczatką ogrodzenie. Przed nami na kilkanaście metrów ciągnął się budynek, z którego przed chwilą uciekliśmy, a dalej po przebiegnięciu jeszcze dodatkowych kilkunastu metrów znaleźlibyśmy się na wolności. Niestety to nie było takie proste. Tak się złożyło, że drogą do bazy właśnie docierał jakiś ogromny ciężko opancerzony konwój. Chcieliśmy się jakoś podkraść do drogi i nie zauważalnie czmychnąć gdzieś bokiem. Podbiegliśmy pod murem pomiędzy filarami do narożnika budynku. Tam kilka metrów dalej w naszą stronę szedł patrol z psem. Nie wiedzieliśmy co robić. Biec do przodu czy cofnąć się i przeczekać. Ja postanowiłem jakoś się przedostać dalej, a mój towarzysz wycofał się. Niestety ruch jaki wywołał ściągnął na niego uwagę struża. Ten podbiegł do niego i coś zaczął rozmawiać. Zorientowałem się wtedy, że mamy na sobie mundury pokonanych wcześniej żołnierzy, w celu zmyleniu straży itp. Jak tak sobie rozmawiali strażnik dał mu jakąś siatkę maskującą by z nią pobiegł z powrotem na górkę i się zamaskował. Jednak coś mi w tym geście nie pasowało. Byłem świadom, że jest to pułapka i wystawienie na strzał snajpera. Próbowałem się schować przed strażnikiem za filarem. Niestety ten mnie dostrzegł i podszedł do mnie. Pies, który mu towarzyszył nie wyrażał zbytniego zainteresowania. Raczej był obojętny lub nawet zadowolony, że mnie widzi. Kiedy strażnik podchodził do mnie próbowałem go przywitać wołając "Guten Tag". Wtedy przypomniałem sobie, że jestem noga z niemieckiego i sam nie poradzę sobie z konwersacją. Czułem, wiedziałem, że polegnę. Próbowałem jednak coś z siebie wykrztusić. Po chwili strażnik zdecydowanie zorientował się w sytuacji i zaczął się ze mną bawić. Kiedy już kompletnie nie potrafiłem wydusić z siebie żadnego słowa strażnik stwierdził że wytłumaczy mi to co chciał mi przekazać po polsku. Wyciągnął jakiś notesik z kieszeni i zaczął coś notować. Próbowałem się doczytać jednak tam nic nie miało sensu. Jakieś bazgroły i nic więcej. Coś jeszcze powiedział po polsku zanim wyciągnął jednoręczny pistolet i zaczął kierować go w moja stronę. Wiedziałem, że to koniec mojej podróży, że to tak właśnie się dla mnie kończy. Stanąłem prosto i pogodziłem się z myślą, że zaraz odejdę z tamtego świata. Byłem spokojny i zarazem szczęśliwy, że za chwilę doświadczę tego przeżycia. tym samym wiedziałem, że to nie jest dla mnie koniec, że znajdę się po drugiej stronie i wyruszę w dalszą drogę. Kiedy już miał mnie mieć na muszce, rzekłem i wskazałem palcem aby strzelił mi prosto między oczy, aby szybko to zakończył. Roześmiał się że nie będzie z tym problemu. Zamknąłem oczy. Mój widok spowiła czerń. Wyczekiwałem wystrzału ale się go nie doczekałem. Wiedziałem jednak, że miał on miejsce i czułem jak delikatnie zacząłem się przefazowywać z tamtego świata, po czym ze spokojem otworzyłem oczy w moim pokoju budząc się w środku nocy.

Dzisiaj rano wstałem wcześniej niż zwykle około godziny 6.50, ponieważ wraz z dziewczyną mieliśmy wracać od rodzin do Poznania. Niestety okazało się, że jej autobus nie przyjechał i będziemy musieli jechać później. Ja już od ponad 40 min na nogach w pełni rozbudzony, więc pomyślałem, że to w sumie tak jakby 4+1, więc postanowiłem się położyć i poćwiczyć z hemi-sync - Journeys Out Of Body. Tym razem darowałem sobie cały proces przygotowawczy tj. ECB, REBAL itp., ale skupiłem się od samego początku na zadaniu - Wyjść z ciała i zachować świadomość. Już wydawało mi się, że się udaje, że długo opieram się snu i napływającym żywym, wyrazistym przestrzennym obrazom. W jakimś czasie, ale to nie jestem pewien czy teraz czy wczoraj przed snem, na chwilę straciłem uwagę i wydawało mi się, że leżę i czytam książkę. W pewnym momencie odzyskałem świadomość i poczułem jakby ona wracała z mojego niefizycznego ciała do ciała fizycznego - uczucie jakbym obrócił głową z pozycji lekko przechylonej w prawo i lekko wysuniętej do wyprostowanej na wprost i ułożonej na poduszce - bez ruszania nią. Pomyślałem że fajnie, że w końcu namacalnie poczułem aktywność mojego oka wyobraźni. Zadowolony nadal skupiłem się na zadaniu. Niestety po jakimś czasie zapadłem w sen, straciłem kompletnie świadomość i ocknąłem się po dłuższej chwili przebudzony. Takie przebudzenie zawsze ściąga ze mnie sporo energii, więc postanowiłem przerwać ćwiczenie i położyć się na bok.

Tak defakto tę sugestię, że należy się przekulać na inny bok po jakimś czasie, podrzucil set.h i chyba ktoś jeszcze gdzieś na forum oobe.pl. Pomyślałem sobie co ma być to będzie. I tak już nie mam siły na utrzymywanie świadomości w skupieniu, a jak to w czymś pomoże to proszę bardzo.

Ułożyłem głowę wygodnie na poduszce i zamknąłem oczy. W mgnieniu oka powędrowałem w sferę snu. Śniło mi się coś, że miałem się dostać na targi w berlinie. To były jakieś wielkie targi międzynarodowe, ale nie było ani słowa co na nich miało być. Chyba przez chwilę z kimś prowadziłem dialog na ten temat, a po chwili znalazłem się na tych targach. Było to dla mnie dość dziwne. Tzn miejsce, budynek. Wszystkie stanowiska wystawiających były na jednym długim, ale wąskim korytarzu, lub na kilku. Pamiętam jak przekroczyłem drzwi (standardowe brązowe PCV oszklone) i znalazłem się wśród tłumu. Znalazłem się na narożniku korytarza, Mogłem skręcić w prawo lub iść dalej prosto. Wybrałem drogę na wprost i przeciskałem się między ludźmi stojącymi i siedzącymi na małych krzesełkach (jakby takich ze szkolnej podstawówki) przy pasujących do nich stolikami. Rozglądałem się na około i widziałem jak na tych stołach ludzie wystawiali wszystko co chcieli sprzedać. Były tam między innymi jakieś antyki, modele samolotów do sklejenia, ale w części już sklejone, jakieś płyty, kasety i wiele, wiele innych. Dookoła generalnie panował szum i gwara. Gdzieś odbił się echem jakiś głos mówiący po rosyjsku. Ja akurat miałem coś komuś powiedzieć by szedł dalej i mówiąc po angielsku 'go' miałem wrażenie jakbym powiedział to angielskim z rosyjskim akcentem. Po chwili przebywania w tym miejscu doznałem wrażenia, że znam to miejsce, że przed laty już tu kiedyś byłem i doskonale to pamiętam, że o tym śniłem. Niestety nie pamiętam co się tu wtedy działo i chyba było zdecydowanie mniej ludzi. W którymś momencie jakiś facet, wyglądał na rolnika - lekko przygrubawy, miał jakiś berecik, odstający a'la myśliwski wąsik i skórzaną tanią kamizelkę, coś jakby wskazał na mnie, że niby coś tam zrobiłem. Tłum wokół niego rzucił się na mnie. Niby miałem się przerazić czy coś, ale doskonale wiedziałem, że nic nie zrobiłem i że nic mi nie będzie, więc nagle jakoś wydostałem się z tego tłumu a oni wcisnęli w podłogę, tak jakby w błoto, tego ów wspomnianego chłopa. Chciałem się przedrzeć przez ten tłum dalej i w tym momencie poczułem jak zacząłem się dostrajać do innego stanu świadomości.

Całe pomieszczenie zaczęło powoli zanikać, tak jakbym tracił wzrok. Gdzieś w tym wyłaniającym się mroku wyczułem coś. Jakbym wpadł na skupisko ciepła, na jakieś skupisko magnetycznej energii. Nie mogłem przez nią przejść. Podświadomie zacząłem się do niej dostrajać, a ta energia stawała się wyraźniejsza i nabierała kształtów. Nagle wyraźnie poczułem kształt osoby, kobiety która mnie obejmowała i nogami i rękami tak mocno, że nie mogłem się ruszać. Czułem jak trzyma moją głowę z tyłu i szepcze czy mówi mi coś do ucha. Spostrzegłem że kobieta się ze mną kocha, że jesteśmy w miłosnym uścisku, a moje pożądanie do niej wzrastało z sekundy na sekundę. Gdzieś pośród zagłuszających szumów usłyszałem jej głos. Zapytała się: "Szukałeś mnie?" Odpowiedziałem "TAK" najpierw zdawało mi się, że fizycznie do niej przemówiłem, więc postanowiłem powtórzyć to w myślach i jeszcze raz powiedziałem, że tak. Potem coś jeszcze mówiła, niestety nie potrafiłem się na tyle dostroić by ją zrozumieć, dlatego powtarzałem w myślach "przepraszam nie słyszę Cię, nie rozumiem Cię". Próbowałem się do niej dostroić skupiając uwagę na stosunku, ale poczułem jedynie jak jeszcze mocniej przytuliła mnie czy przycisnęła. Nie byłem już wstanie zorientować się czy pragnie bym tak kontynuował, czy jednak chciała mnie powstrzymać od tych ruchów. Po chwili straciłem dostrojenie, poczułem mały paraliż w ciele oraz bardzo nikłe wibracje (zapewne proces powrotu do ciała) i się obudziłem natychmiast otwierając oczy... nie muszę dodawać że też trochę podniecony ;).

Podczas kontaktu z tą kobietą nie widziałem jej, ale potrafiłem ją wyczuć bardzo wyraźnie, tak jak w dniu kiedy po raz pierwszy opuściłem swoje ciało. Wtedy podczas silnego paraliżu i wibracji wołałem nie ubłagalnie o pomoc. Poczułem wtedy jak jakaś kobieta coś do mnie mówi i chwyta mnie za rękę, po czym wyszarpnęła mnie z ciała. Być może teraz to był tylko sen ale wyczuwałem, że jest to ta sama istota, byt, który pomógł mi wtedy. Tamtej nocy nie słyszałem jej zupełnie, zagłuszony przez szumy wibracji. Teraz przynajmniej zrozumiałem jej pytanie i co więcej byłem wstanie jej odpowiedzieć. Niestety później znów zakłóciły ją te szumy.

Skąd mogło się wziąć jej pytanie? Otóż w afirmacjach często ją wołam, chcę aby pomogła mi teraz tak jak pomogła mi wtedy. Proszę ją aby nauczyła mnie jak w pełni świadomie opuszczać ciało na żądanie.

Mam nadzieję, że spotkam ją jeszcze nie raz. Wydaje mi się, że jest ona zainteresowana mną tak samą jak ja nią (i nie chodzi tu tylko o seks :)) Liczę na to, że niedługo znów ją spotkam i że jeszcze wiele mnie nauczy.

Data:
21.12.2009

Czas:
17:15 - 17:51 UTC+1

Ćwiczenie:
Wprowadzenie do stanu świadomości, w którym świadomość\spostrzegawczość wykracza poza granice ciała fizycznego

Warunki:
Wieczór, współlokatorzy poza domem, spokój, cisza, przed obiadem,

Opis:
Położyłem się na tapczanie i poczułem, że jestem zmęczony. Przez chwilę obawiałem się że mogę przypadkiem zapaść w sen. Zacząłem od ECB, w którym to umieściłem:
- pluszowego kota
- laptop
- klej - symbol połączenia ciała astralnego z ciałem fizycznym
- zdjęcia znajomych

Po ECB przeszedłem do dostrojenia się do mantry, dalej REBAL, afirmacja i zfazowanie do FOCUS 10. Chwilkę po tym Robert Monroe przywitał mnie i pokierował dalej do FOCUS 12. Zaczęły się pojawiać się obrazy przypadkowych myśli, a ja powolutku zapadałem w sen. W momencie kiedy Robert Monroe doliczył do 12 przed moimi oczami przemknął obraz ulicy Łąkowej, a na niej jadącego zielonego tramwaju z numerem 12. Zacząłem biec szybciej aby na niego zdążyć. trwało to zaledwie kilka sekund po czym się ocknąłem i jak sądzę byłem już w F12. W momencie kiedy biegłem czułem również jak szybko zaczynam tracić czucie w ciele fizycznym. Chwilkę poobserwowałem otaczającą mnie pustkę prosząc w afirmacji o wskazanie mi dalszej drogi. Po kilku sekundach dopadły mnie hipnagogi, w których trwałem jakiś czas. W pewnym momencie nagle się z tego stanu wyrwałem i poczułem jak zacząłem falować, obracać się jak na huśtawce i kręcić. Zacząłem coraz to bardziej tracić czucie w ciele i słyszałem i czułem jak mi mocniej i głośniej serce bije. Pomyślałem, że być może to dobra pora na wyjście z ciała. Próbowałem wyobrażać sobie, że jeszcze bardziej faluję i/lub że wyciągam się po linie. Po chwili w ćwiczeniu Robert Monroe sugeruje powrót do F10 by zapoznać się dokładniej z obydwoma stanami. To troszkę wyprowadziło mnie z tego stanu. Postanowiłem ponownie do niego wrócić. Wyobrażałem sobie, że faluję lub ze znów spinam się po linie. Ponownie zacząłem falować i zapadać się w dół, a po chwili w górę. Próbowałem może zacząć się obracać lub podnieść, ale nadaremnie. Wciąż czułem duże przywiązanie do ciała fizycznego. Po jakimś czasie po zadzwonił telefon, było juz po zakończeniu ćwiczenia więc wróciłem do C1 i wstałem.

Wnioski:
Jestem zadowolony, że osiągnąłem F12 w dość szybkim czasie i bez problemów. Jestem również zadowolony, że udało mi się nie zapaść w sen i ze stanu falowania i huśtawki. Jednak nadal nie rozumiem dlaczego wciąż czuje takie silne przywiązanie do ciała fizycznego mimo pełnego zrelaksowania.